این یوم، یوم قیام به خدمت است و عبودیّت آستان احدیّت. تا حیات باقی است تعجیل نمائید و تا بهار را خزان در بر نگرفته و شفا را بیماری غالب نشده قیام نمائید.

(حضرت عبدالبهاء)

علی مراد داودی در سال ۱۹۲۲ در قریه کوچک شمس آباد واقع در شمال غربی ایران متولّد شد. این قریه در بخش ترک زبان کشور واقع شده و علی مراد نیز شخصاً از اعقاب ترکان ایرانی محسوب می گردد. مادر وی نوه فتحعلی شاه قاجار، پادشاه ایران، و پدر او نوه فرماندار کلّ گرجستان بود که به علّت گرویدن به دیانت مسیحی روابطش با آغا محمّد خان قاجار تیره شده بود؛ ولی به علّت انضمام قسمت هایی از گرجستان به روسیه در زمان کاترین (امپراطوریس روسیه) و ناآرامی های مرزی و پس از فتح مجدّد گرجستان به وسیله آغا محمّد خان اجباراً به روسیه تبعید شد.

جناب ابوالقاسم فیضی در سال ۱۹۰۹ ( و به عبارتی دیگر سال ۱۹۰۶) در شهر قم متولّد شدند. این شهر به علّت حوزه های علمیه اش معروف است. مشهورترین این معاهد مذهبی « مدرسه ی فیضیه » است که هزاران نفر در آن تحصیل و زندگی می کنند تا در ایران به مقامات عالیه ی مذهبی برسند. خال جناب فیضی ریاست این مؤسّسه را به عهده داشت و در سراسر ایران و عراق به عنوان یکی از معدود مجتهدان فرقه ی شیعه کاملاً شناخته شده است.

رحمت الله مهاجر در چهارم ماه اپریل ۱۹۲۳ متولد گردید. پدرش حفیظ الله خان بازماندۀ خانواده ای متقدّم و مومن و فداکار بود که ثروت و مال و جان خود را در راه امر الهی نثار کرده بودند.
زندگانی دکتر مهاجر مانند نسیم لطیف و مطبوعی آغاز شد و متدرّجا به باد و طوفانی عظیم، نه ویرانگر بلکه سازنده، تبدیل گردید، از موطن جمال ابهی برخاست، جمیع قارّات عالم را زیر پا گذاشت، پیام حیاتبخش حضرت بهاءالله را به گوش قریب و بعید رساند، "دقیقه ای آرام نیافت و آنی استراحت نجست" ، و تا نفس اخیر لحظه ای از تبلیغ جمهور فارغ نماند.

ابوالفضائل گلپایگانی در سال 1260 هجری قمری همزمان با بعثت حضرت رب اعلی در شهر گلپایگان که در مرکز ایران واقع شده پا به عرصۀ وجود نهاد . خانوادۀ وی از طلاب علوم دینی بودند و او نیز در همان سبیل قدم گذاشت در مدرسۀ علوم دینی مولد خود خیلی زود مورد توجه قرار گرفت و برای ادامۀ تحصیلات عازم اصفهان گردید . استعداد درخشان او در فراگیری و اشتهار او در این زمینه موجب شد که قبل از سی سالگی به سمت استادی یکی از مدارس معتبر علوم دینی طهران منسوب گردد .

بهائیان ایران، از شکرنسای پاک دل دهکدۀ گمنام نوک در خراسان گرفته تا منوچهر حکیم و علی مراد داودی، دو استاد خردمند و ممتاز دانشگاه طهران، از مونا دخترک هفده سالۀ زیبای شیراز تا عبدالوهّاب کاظمی منشادی پیر نود و دو ساله در اطراف یزد، مردان بازار و زنان خانه دار، غنی و فقیر، شهرنشین، جهاندیده و زارع و کارگر شهرک های دور افتاده، جمیع یک دل و یک زبان در برابر سیل خروشان امتحان مقاومت کردند و "میراث مرغوب لا عدل له" الهی را به همان پاکی و عظمت دیرین تسلیم نسل های آینده نمودند.