بهائیان ایران، از شکرنسای پاک دل دهکدۀ گمنام نوک در خراسان گرفته تا منوچهر حکیم و علی مراد داودی، دو استاد خردمند و ممتاز دانشگاه طهران، از مونا دخترک هفده سالۀ زیبای شیراز تا عبدالوهّاب کاظمی منشادی پیر نود و دو ساله در اطراف یزد، مردان بازار و زنان خانه دار، غنی و فقیر، شهرنشین، جهاندیده و زارع و کارگر شهرک های دور افتاده، جمیع یک دل و یک زبان در برابر سیل خروشان امتحان مقاومت کردند و "میراث مرغوب لا عدل له" الهی را به همان پاکی و عظمت دیرین تسلیم نسل های آینده نمودند.