شهید مجید جناب عبدالعلی اسدیاری در تاریخ 1302 در کادیجان از توابع شهرستان سراب دیده به جهان گشود. پدر کامران و مادر صونا نام داشتند. ایشان مسلمان زاده بودند و خود به امر مبارک اقبال نمودند. دوران تحصیل را با جدّیّت به اتمام رساندند تا آنکه در سال 1347 از دانشسرای عالی تبریز در رشته ی مدیریّت و راهنمای تربیتی فارغ التّحصیل گردیدند. شغل ایشان تدریس در دبیرستان های سراب، مشکین شهر و تبریز بود. پس از ازدواج به تدریج با حسن سلوک موجب اقبال همسرشان به دیانت بهائی گردیدند. از ایّام جوانی دائماً مشغول خدمات امری بودند. در طیّ سال های متمادی عضویّت در لجنات مختلفه را داشتند و در ایّام تابستان نیز به مسافرت های تبلیغی و تشویقی می پرداختند. ایشان از سال 1348 افتخار عضویّت در محفل مقدّس روحانی تبریز را یافتند.

در طول سال ها و در موارد بسیار از طرف اعضای انجمن حجتیّه شناخته شده و مورد ایذا و اذیّت قرار می گرفتند. در تاریخ 24/3/1358 از طرف آقای قاضی طباطبائی (نماینده ی امام در تبریز) به مدّت ده روز دستگیر و زندانی شدند. در مدّت این ده روز طیّ یک سانحه دختر ایشان اشراقیّه در دریای خزر غرق شد و قلب پدر را جریحه دار نمود. جناب اسدیاری در بیستم خردادماه 1359 احضاریّه ای از دادسرای انقلاب اسلامی ایران دریافت داشتند که در موقع مقرّر که بیست و پنجم خردادماه بود، خود را معرّفی نمایند، ولی پس از آن روز متأسّفانه هرگز به خانه برنگشتند. ایشان را فوراً به سلول انفرادی در زندان تبریز از دادسرای انقلاب انتقال دادند که 31 روز در آن مکان بودند و سپس به مدّت 389 روز در بند عمومی زندان تبریز محبوس نمودند. ملاقات ها هفته ای یک روز به طور مرتّب صورت می گرفت و در روز ششم مرداد ماه 1360 نیز ملاقات حضوری انجام شد.

در تاریخ هفتم مردادماه 1360 آن وجود عزیز به اتّفاق هشت نفر دیگر از احبّای جانفشان در زندان تبریز تیرباران گردیدند. کیفیّت دفن با آداب بهائی و با حضور جمع کثیری از افراد احبّا صورت گرفت. محلّ دفن، گورستان وادی رحمت تبریز بود. ایشان صاحب پنج فرزند هستند که همگی در ظلّ امر مشغول به خدمتند و اکنون مهاجر نیوزیلند و استرالیا می باشند.

مأخذ: دارالانشای بیت العدل اعظم الهی.

در تهیّه ی این گزارش از سخنان همسر و پسر و عروسشان استفاده شده است.

پروازها و یادگارها، صفحه 76، تألیف ماه مهر گلستانه.