جناب رحمت الله وفائی، فرزند آقای مصیّب و خانم فرنگیس، در سال 1303 در ادریس آباد آباده متولّد گردید. تحصیلات خود را تا دوره ی اوّل متوسّطه در آباده ادامه داد و سپس به دهبید مهاجرت نمود. پس از آن در مرودشت ساکن گردید و با دوشیزه پروین نکوئی ازدواج نمود که چهار فرزند به نام های حمید، وحید، هومن و مهرو از ایشان باقی است که در ظلّ امر هستند و به عبودیّت آستان الهی مفتخرند. در مرودشت به عضویّت محفل روحانی انتخاب شد و از معارف بهائی بهره ای وافر داشت و همواره مشاور و کمک آشنا و بیگانه بود. از آغاز زندگی در دهبید و سایر نقاط مورد اذیّت و آزار دشمنان امر بود. از شروع انقلاب خانه و مغازه ی ایشان غارت شد و زندگی و اموال ایشان در نهایت ستمگری به آتش کشیده شد، ولی او در نهایت شجاعت و استقامت دوباره در همان جا مشغول کار و زندگی شد. تعمیرات رادیو و تلویزیون شغل ایشان بود. شک نیست که نیل به مقام شهادت و شهدا آسان نیست. چون کوه در مقابل سیل تهمت ها ایستادن، از جان گذشتن و از ابراز ایمان نهراسیدن، کار هرکس نیست. در تاریخ هشتم آذرماه 1361 با عدّه ای از احبّای بی گناه مرودشت توقیف و پس از یک هفته بازجویی و آزار و اذیّت به سپاه پاسداران شیراز منتقل و سپس در زندان عادل آباد مسجون گردید. بالاخره در روز بیست و دوم اسفندماه 1361 در حالی که در زندان روزه دار بود، در نهایت تسلیم طناب دار را زیب گردن خود نمود و به دار آویخته شد. جسد او و اجساد مطهّر آقای محمود نژاد و خانم زائرپور در گلستان جاوید شیراز با مراسم بهائی و با حضور عدّه ای از احبّا که در درون خون می گریستند به خاک سپرده شد.

مأخذ: دارالانشای بیت العدل اعظم الهی.

پروازها و یادگارها، صفحه 137، تألیف ماه مهر گلستانه.